19. yüzyılın sonunda Kuzey Amerika'ya getirilen Avrupa sığırcığı, kıta genelinde 200 milyonluk nüfusa ulaşarak yerel ekosistemler ve tarım sektörü üzerinde ciddi bir baskı oluşturuyor.
İngiliz edebiyatına tutkunu Eugene Schieffelin adlı bir New York sakini, 1890 yılında William Shakespeare'in eserlerinde adı geçen kuş türlerini kıtaya kazandırmak amacıyla New York’taki Central Park’a 60 adet sığırcık bıraktı. Schieffelin, 1891 yılında aynı noktadan 40 birey daha doğaya saldı.
O dönem kıtada bulunmayan tür, hızlı bir üreme ve yayılma sürecine girdi. Sığırcıklar 1917’de Quebec’e, 1942’de ise Kaliforniya’ya ulaştı. Günümüzde türün yayılım alanı Meksika’dan Alaska ve Kanada Arktik bölgesine kadar uzanıyor.
Kendi yuva kovuğunu açamayan sığırcıklar; ağaç kovukları, yapısal boşluklar ve yapay yuva kutuları için bölgenin yerli kuş türleriyle rekabete giriyor. Kızıl başlı ağaçkakan, doğu mavi kuşu ve ağaç ördeği gibi yerel türlerin yuvalama alanları sığırcıklar tarafından gasp ediliyor. Ayrıca binlerce bireyden oluşan sığırcık sürüleri, tarım arazilerinde ürün kayıplarına ve biriken dışkılar nedeniyle su kaynaklarında kirliliğe yol açıyor.
Kuzey Amerika yaban hayatı yönetim kurumları tarafından resmi olarak istilacı tür sınıfına alınan sığırcıkların popülasyonunu kontrol altına almak amacıyla yıllardır çeşitli yöntemler uygulanıyor ancak türün yüksek adaptasyon kabiliyeti ve doğal avcısının bulunmaması nedeniyle nüfus artışının önüne geçilemiyor.
