1954 yılında Sovyetler Birliği, Orta Asya'nın kurak coğrafyasını geniş ölçekli bir buğday üretim merkezine dönüştürmek amacıyla Bakir Topraklar Kampanyası'nı devreye soktu. Nikita Kruşçev liderliğinde yürütülen bu girişim; başta Kazakistan ve Sibirya olmak üzere kurak ve yarı kurak alanları hedef aldı. 1954-1963 yılları arasında yaklaşık 45 milyon hektarlık doğal bozkır işlenerek tarıma açıldı; bu alanın 23 milyon hektara yakını yalnızca Kuzey Kazakistan sınırları içinde yer alıyordu.
Söz konusu hamle kısa vadede yüksek verim sağladı ve 1956'da bölgeden 64 milyon ton civarında tahıl elde edildi. Ancak bu devasa tarımsal genişleme, 1950 ile 1965 yılları arasında tahminen 1,6 gigatonluk bir karbon emisyonuna yol açtı. 1991'de SSCB'nin dağılmasıyla birlikte bu arazilerin önemli bir kısmı terk edildi ve zamanla tekrar doğal çayır formuna döndü.
