Fransa’nın doğusundaki Jura bölgesinde, orman yangınları ve kabuk böceği istilasına karşı tomrukları korumak amacıyla uygulanan sürekli sulama yöntemi, akarsularda toplu balık ölümlerine ve ekolojik yıkıma yol açtı. Jura Vadisi’nde yaklaşık 40 hektarlık su alanı "ölü bölge" haline gelirken, yüzlerce alabalık telef oldu.
Kabuk böceklerinin ladin ve göknar ormanlarında yarattığı tahribatın ardından kesilen ahşabın piyasa değerini korumak için sektör temsilcileri, 20. yüzyılın başından bu yana bilinen "sürekli sulama" yöntemine başvurdu. Fransa’nın kuzeydoğusunda yüz binlerce metreküp tomruk, ahşabın çatlamasını, morarmasını ve böcekler tarafından yeniden istila edilmesini önlemek amacıyla kesintisiz su püskürtülerek depolandı.
Depolama alanlarında tomrukların üzerinden süzülen sulama suları; bünyesine topladığı tanen ve organik maddelerle birlikte çevredeki nehir ve derelere karıştık. Yüksek oranda organik madde içeren bu atık suyun ayrışması sırasında sudaki çözünmüş oksijen seviyesi hızla düştü. Oksijen seviyesindeki ani düşüş, habitat kalitesine karşı hassas olan alabalık türleri başta olmak üzere sudaki canlı yaşamını olumsuz etkiledi.
Kimyasal ilaçlamalar içme suyu kaynaklarına ve korunan alanlara olan mesafeleri sebebiyle sıkı kurallara tabi tutulurken, su ile yapılan yağmurlama işlemi "mekanik yöntem" kategorisinde değerlendirildiği için benzer yasal kısıtlamalara takılmadı.
Söz konusu ıslak depolama alanlarından çıkan atık suların arıtılması teorik olarak zorunlu kılınsa da, acil durumlar için kurulan geçici depolama sahalarında filtreleme ve arıtma tesislerinin maliyetli ve kurulumunun karmaşık olması nedeniyle bu işlem uygulamada yetersiz kaldı. Suya doygun, ağır ve kaygan tomrukların taşınmasının iş güvenliği açısından yarattığı riskler de depolama süreçlerindeki diğer faktörler arasında yer aldı.
