Tarımsal üretimde fabrikasyon kimyevi gübreler ile doğal (organik) gübreler arasında temel bir işlev farkı bulunuyor. Fabrika üretimi sentetik gübreler, bitkinin ihtiyaç duyduğu azot, fosfor ve potasyumu doğrudan ve hızlı bir şekilde sunarak kısa vadeli bir verim artışı sağlasa da toprağın canlı yapısını beslemiyor. Öte yandan uzun süreli kullanımda toprağı sertleştiriyor, tuzlandırıyor ve yeraltı su kaynaklarına sızarak ekolojik dengeyi bozuyor.
Üstelik ithal hammaddeye dayalı fabrikasyon gübreler, döviz kuru nedeniyle çiftçi yurttaşın sırtında ağır bir maliyet yükü oluşturuyor. Doğal gübreler (hayvansal kompost, solucan gübresi ve yeşil gübreleme) ise yalnızca bitkiyi değil, doğrudan toprağın kendisini besliyor. Su tutma kapasitesini ve hava geçirgenliğini artıran doğal gübreler, toprak altındaki mikroorganizma faaliyetlerini canlandırıyor.
