Geçtiğimiz mayıs ayında Fenerbahçe'de değişim rüzgarı güçlü eserken camianın büyük bir kesimi, belki de geçmiş günlerin büyüsüne kapılarak miladını doldurmuş bir yönetim anlayışını umut ışığı olarak görmüştü. Biraz da alternatifsizlik ve iade-i itibar gerekçesi ile tercihler ortak bir adayda buluştu. Ama henüz eylül başında ortaya çıkan tablo gerçeklerin, hayallerdeki heybetli profilden çok daha başka olduğunu ortaya çıkardı.
Fenerbahçe'nin en büyük dezavantajı, futbol aklının yetersiz kadro planlaması oldu. 8-9 sezon sonra ilk kez yerli oyuncu havuzunu güçlendirmeyen ve hemen her bölgede kalite farkı yaşayan bir kadro var. 25 Mayıs 2026'da Sayın Aziz Yıldırım'ın bir seçim vaadi vardı: “Yerli oyuncu takviyesi yapacağız. Onunla ilgili de çalışıyorlar. Yerli olmazsa zaten pozisyonu tutturamazsınız.” Transfer sezonu kapandığında Fenerbahçe'nin yerli takviyesi ise sıfırdı. İlk 11'de yeri garanti olan isimlerin alternatifleri, formayı sırtına geçirdiği zaman taraftara gözü kapalı güven verebilecek seviyede değil.
İş öyle bir noktaya geldi ki, Fenerbahçe geçen sezon aldığı mağlubiyet sayısını henüz 4. haftada yakaladı. Sarı lacivertli taraftarı karamsarlığa iten durum ise şu; yönetim, takımın yeterli olduğunu düşünüyor. Sayın Barış Göktürk'e “Başkanım yap bir çılgınlık, çek Rashford’u.” diyen taraftara alaycı bir dille "Kadroyu beğenmiyor musunuz he?" yanıtı, durumun özeti gibi.
Ama gelin bakalım durum gerçekten öyle mi? En başından beri Fenerbahçe’nin kadro mühendisliğinde sorun olduğunu düşünüyorum. Takımın en skorer ismi, Devler Ligi biletinin en büyük mimarı Anderson Talisca’nın gönderilmesi bile muhtemelen düşünülmüyordu. Ego savaşları ve kişisel hırslar yüzünden alınan kararlar dillerden düşmeyen 'birleştirici olacağız' tavrı ile uzaktan yakından bağdaşmıyor. Çünkü hiçbir futbol aklı, elinde iki 10 numara varken ve biri sakatlık sebebiyle dar fikstürde birçok maç kaçıracakken, transfer sezonu 1 ay sonra bitecek bir lige yangından mal kaçırır gibi en skorer alternatifini bedavaya vermez. Bunu yapmak için iki sebep olabilir: ya futbol aklı iflas etmiştir ya da kişisel hırslar camia menfaatinin önüne geçmiştir.
Geçen transfer sezonunun ardından İsmail Kartal'ın da yeterliliği tartışmaya açıldı. Bunun da gerekçesi belli; kötü transfer politikası. Takım yaşlandı, rotasyon kalitesi düştü. İsmail Kartal'ın oyun okuma konusunda da üst düzey bir isim olmadığı gerçeğini kabul edersek Fenerbahçe, doğal olarak oyuncuya bağımlı bir takıma dönüştü. Alternatifsiz Kante ve Guendouzi yokken orta saha, Greenwood olmayınca da hücum opsiyonları ortadan kalkıyor. Bu durumun altından kalkmanın iki yolu var. Ya teknik heyetiniz taktik dehası olup fark yaratacak, ya da eldeki isimlerin sizi ara transfer dönemine sağ salim taşımasını bekleyeceksiniz. Başka türlüsü zor...
