Üç kişinin bir araya gelmekten korktuğu, olur da bu gerçekleşirse peşlerine sivil polisin takıldığı günlerdi. Tüm toplum sindirilmiş, korku ülke insanının karakteristik özelliği olmuştu âdeta. Darbeden yedi yıl sonra 12 Eylül faşizmi görünürde gölgelere çekilmişti ve seçim bile yapılmıştı üstelik.
Üniversite gençliği tüm saldırılara, gözaltılara ve soruşturmalara rağmen dernekleşmeye başlamıştı. İşte tam o günlerde Meclis’e "Tek Tip Öğrenci Derneği Yasa Tasarısı" geldi. Üniversite gençliğinin zembereğinden boşalmasına neden olan bu tasarı, üniversitelerin üzerinde baskı aracı olarak kurgulanan YÖK’e karşı darbe sonrası en büyük öğrenci kalkışmasına dönüştü.
Üç kişinin yan yana gelmekten korktuğu o günlerde, adlı adınca söyleyeceksek; 14 Nisan 1987’de iki bin küsur öğrenci kol kola, polis barikatlarını, korku duvarlarını aşa aşa, coplara karşı dura dura Aksaray’dan Beyazıt’a yürüdü. Yüzlerce öğrenci gözaltına alındı. Dışardakiler içerdekilerin serbest bırakılması için pek çok eyleme imza attı. Bu eylemlerin ilki Beyazıt Meydanında yapılan açlık greviydi.
İşte orada tanıdım ilk kez Bilgesu Erenus’u. Gitarını almış, bize destek olmaya gelmişti. O bozlak söylerken sanki hayat durmuştu. Sanki o giderek yükselen isyankâr ses, ülkeyi karanlığa sürükleyenlere isyan ediyor; teslim olmadığımızı, olmayacağımızı ilan ediyor; umudun fitilini ateşleyen gençlere teşekkür ediyordu…
Bizim yüreğimiz ise onun “Eşkiya Dünyaya Hükümdar Olmaz” diye haykıran sesiyle kabarıyor, coşuyor, güçle ve umutla doluyordu. Üstelik bu kadarla da kalmamış, bedel ödemeyi göze alarak o gece evini de açmıştı bize. Sanatçıların, aydınların, akademisyenlerin, sendikacıların, örgütlü-örgütsüz tüm toplumun sindirildiği o en karanlık anda gitarıyla ve yüreğiyle öne çıkan Bilgesu Erenus, bu ülkenin onurlu bir aydınıydı. Bir dönemin demokrasi mücadelesinin önemli bir simgesiydi. Unutulmayacak. Unutulmamalı.
