Kanarya Adaları'nda bulunan Lanzarote'nin bugünkü görünümünün oluşmasında 1730-1736 yılları arasında gerçekleşen büyük volkanik patlamalar önemli rol oynadı. Patlamalar tarım arazilerinin geniş bölümünü lav ve volkanik malzemeyle kapladı. Çiftçiler ise toprağı terk etmek yerine bu yeni koşullara uyum sağlayan farklı bir üretim yöntemi geliştirdi.
Yöntemin sırrı bölgede picón veya lapilli olarak adlandırılan gözenekli volkanik malzemede yatıyor. Bu tabaka, gece ve sabah saatlerinde oluşan nemi yakalarken topraktaki suyun sıcak hava nedeniyle hızla buharlaşmasını da azaltıyor. Böylece yağışın sınırlı olduğu arazide asmalar ihtiyaç duyduğu nemden daha uzun süre yararlanabiliyor.
Çiftçiler asmaya ulaşabilmek için volkanik tabakada çukurlar açıyor ve bitkiyi alttaki verimli toprağa dikiyor. Özellikle La Geria bölgesinde yan yana uzanan binlerce çukur, araziye uzaktan bakıldığında sıra dışı bir görüntü oluşturuyor.
Sorun yalnızca su eksikliği değil. Lanzarote'de kuvvetli rüzgarlar da tarımı zorlaştırıyor. Bu nedenle asmaların çevresine volkanik taşlardan yarım ay biçiminde alçak duvarlar örülüyor. “Zocos” adı verilen bu yapılar bitkiyi rüzgardan korurken volkanik kül tabakasının da savrulmasını engelliyor.
Ortaya çıkan sistemde her asma kendi çukuru ve taş duvarıyla korunuyor. Özellikle Malvasía Volcánica üzümü adanın en karakteristik çeşitlerinden biri haline gelmiş durumda. Volkanik arazi, düşük yağış ve sert rüzgârlara rağmen geliştirilen yöntem Lanzarote'de bağcılığın bugün de sürmesini sağlıyor.
