Paris’in bazı mevsimleri vardır; yaşanır. Ama sonbaharı biraz daha başkadır. Eylül geldiğinde insanın içine yalnızca bir mevsim değil, bir duygu da yerleşir.
Sen Nehri’nin üzerinde ağır ağır alçalan güneş, yağmurlu kaldırımlar, kafelerin camlarında biriken buğu, masalarda yarım kalmış kahveler ve sokak lambalarının altında birbirine sokulan çiftler… Paris sonbaharda biraz daha romantik ve baştan çıkarıcıdır. Kadınların uzun paltoları, atkıların arasından görünen yüzler, rüzgârda dağılan saçlar, bir köşe başında ansızın yanağa bir buse…
Şehrin kaldırımları sanki bir film platosuna dönüşür. Elbette Paris’in sonbaharında yalnızca romantizm yok. Bu güzel görüntülerin arkasında öfke, kaygı ve gelecek hesapları da var.
